DOJRZELI DO DOROSŁOŚCI?
Czy można stać się naprawdę rodzicem, nie przestając być dzieckiem? Wielu nimi zostaje, bawiąc się w mamusie i w tatusiów, ale czy jest to zabawne dla ich dzieci? Coraz mniej jest wśród nas „dojrzałych do dorosłości”. Nieswojo więc robi się w świecie, którym rządzą chłopcy premierzy, chłopcy generałowie, chłopcy ministrowie, a także nieswojo jest w domach, w których dokazują (a częściej z których uciekają) chłopcy tatusiowie. Nastąpiło dziwne rozmnożenie wśród (wiekowo) dorosłych Królów Maciusiów, Piotrusiów Panów i pajacyków Pinokiów obojga płci. Sprzyja temu bardzo rozpanoszony w mediach kult niedojrzałości (czytaj: niedorozwoju). Stąd konieczność ujrzenia niepięknej jej strony i skutków, ale i przywracania wagi dojrzałości szczególnie tam, gdzie mali i więksi dorastający tak bardzo jej potrzebują. Stąd i nasza refleksja nad tym zjawiskiem i wyzwaniem.
Uciekając przed powagą, odpowiedzialnością, wiernością i obowiązkami rodzicielskimi, pozbawiamy się wielkiej szansy na spełnienie się naszego człowieczeństwa, a tylko to jest warunkiem szczęścia tu i w wieczności.
Uważajmy, byśmy nie zwiędli, zanim dojrzejemy, bo podstarzałe dzieciaki wcale nie są urocze, a stają się nieznośne dla innych i dla siebie samych.
Tylko ten, kto zgodził się na dojrzałość, na „obciążenie” ojcostwem, macierzyństwem i troską o innych, zachowuje długo świeżość, pogodę ducha i przyjaciół…na kilka pokoleń.
Czego życzymy Wam i sobie na ten rok i dalsze lata!
Redakcja
